nagtutulakan tayo ngayon sa bangin

Hinaplos ng hinahon ng ating hininga
mga pasa ng puso nating saklot ng pagsuko;
isinandal natin ang ating likod sa lamyos
ng lunting burol sa ating tinig at dibdib.

Kapanatagan ang ating kandungan.

Nagbanyos tayo sa ilog ng ating mata,
nilanggasan ang naknak na mga kudlit
ng durog na bubog ng pag-aalinlangan
sa ating talampakan: sarili o sambayanan?

Pinaghilom ng taglay nating paglaum
ang ating mga sugat. Sanlaksang lakas
ang halumigmig ng ating mga yakap.

At namulaklak tayo ng bandila’t istrimer;
muling lumagaslas sa ating lalamunan
ang tinig ng himagsik; nanariwa sa ating diwa
                     ang sanghaya ng digma.

Ngunit anong kulam mayroon
ang kalam ng pagbabago?
Hiniklat ng magkaibang dalumat
ang ating mga balikat, palayo 

                     palayo sa ating halakhak.

Iisang bituin ang inaalayan natin ng tingin,
ngunit nagtutulakan tayo ngayon sa bangin;
                    nagsusuplagan sa pagtahak
sa kanya-kanyang gasgas na landas.

BASAG NA BUBOG SA BIBIG

Umuulan ng bituin nang igawad mo sa aking noo
ang iyong huling halik: singlamig ng gatilyo
ang iyong labi. Pinisil mo ang palad ko at lumigwak
ang basag-basag na bubog sa aking bibig.
Walang kislap ang iyong ngiti,
pundidong bombilya ang iyong mga mata.

“Inang, anak po ako ng sambayanan”.
Oo, pero sabihin mo sa akin kung paano iwaksi
ang pangamba ng sinapupunang nagluwal
ng luwalhating ngayo’y namamaalam?
Sabihin mo sa akin kung paano pasusubalian
ang pintig nitong dibdib na bukal ng iyong hininga
at pag-ibig? Unti-unting kumupas ang papaliit mong likod,
hanggang tuluyan kang sumuksok sa kasukalan.

Nahulog ako sa balon ng mga tumatangis na ahas,
Sinubukan kong umakyat sa nilulumot na pader
pero dumulas ang aking mga kuko. Nabitiwan ko ang baul
ng resureksyon mula sa kamandag ng iyong pag-alis
at sumambulat ang mga balahibo at plumahe ng isang uwak.
Sa aling bato ko ibabakat ang bakas ng pagbabaka-sakali?
Paano aaninagin ang anino ng sarili sa nagluluksang
lamlam ng mga tala at lilim ng talampas?

Wala akong ibang daan kundi ang sumandig
sa himala ng agimat at pananalig.
Lumuhod ako at ngumanga ang sugat
sa magkabila kong tuhod; ikinampay ko ang aking bisig,
pero sa halip na umangat, bumuka mula sa aking kilikili
ang isang gulanit na payong, nakikiusap:
agawin mo ako sa kalawang, haplusan ng langis
ang hukot kong tagdan at bali-baling mga tadyang,
suubin mo ako ng sinunog na palaspas at ilibing
sa puno ng tarangkahan. Pagkatapos, diligin mo ako ng dasal
at pananabik; hintayin mo ang lagablab ng aking mga talulot.

Pumintig ang unang signos ng buhay sa aking sinapupunan,
nahilam ako sa alat at liyab ng pag-asa at pag-asam
na ligtas kang babalik. Dumukwang sa bunganga ng balon
ang isang naghihingalong uwak: ngumanga ako para sahurin
ang kanyang pagluluksa; pero nanatiling nakalutang sa hangin
ang kanyang luha. Tigang na lupang nagkabitak-bitak
ang ngalay kong ngala-ngala at dila.

Kuala Lumpur. 2:05 n.u.
13Abril 1994