digmaan

Hinawi niya ang nalumlom
na sinampay – mga paniking
                                           nakabitin sa bintana
                    ng kanyang lungga.

            Sinaksak ng mga retaso ng liwanag
ang kanyang katawan at mukha.

Muling nagtalsikan sa kaniyang ulirat
              ang pulbura at mga piraso ng bakal
na gumutay sa kanyang mga binti,

                                         at sa hininga
 ng kaniyang ama’t ina, isang umagang
palabas sila ng Mosque.

Sinisid ng kanyang tingin
ang lunting alon ng bakuran.

                                        Sa kanyang isip,
binubulabog niya ang mga butil ng hamog
na nakikipagkindatan sa sinag ng araw,

sinasalat ng kanyang talampakan
ang nagsakliwat na sapot ng gagamba. 

                                  Nahinog ang hamog
                         sa kanyang mga mata.

         Umingit, pumihit
                              ang kanyang wheelchair.

Wasak na saranggolang
                                                   kumampay
                             ang ulila niyang
binti.

sugatang pag-iisa

                       Sapagkat sangsang
ng pulburang kumitil
sa maligamgam na dibdib
                                       ng iyong ina,
                     ang sumalubong
sa iyong pagsilang,

               pagdamutan mo bunso
               ang ulila kong bisig.

Bayaang aking iduyan
                       sa liyab ng pagluluksa

ang iyong kawalang muwang –

                   ang tanging balabal ko sa lamig
nitong sugatang pag-iisa.