alaala ng luwad at tapuy

               Habang hinahawi
ng sinasakyan kong traysikel
ang halumigmig na nakakumot
sa bulubundukin ng Ifugao,

                 kinawayan ako
ng mga ilap na Mirasol
na nakatunghay sa bangin.

at hinagkan ang aking batok
ng minsan nating pagdadaop-palad
           sa Banaue – noong gabing

nilasing ako ng luwad mong dibdib
at ng tapuy sa iyong hininga’t titig.

KALAN

Inagaw ng agiw ang tikas ng mga tungko.
Masdan ang abo: pulbos na latak ng pagtatagisan
at pagtatagusan ng apoy at pagkalam ng utak at sikmura.
Sapat bang iguhit lamang sa noo ang krus na abo
ng sala-salabid na panaginip na kinalinga ng kalan?
Masdan ang mga tungko: mga ulilang alila,
ulirang tanod ng samutsaring pagbabanyuhay.
Sinong makapagsasabing nanatili silang tahimik?
Sa pag-indak ng liyab, hindi kaya sila naganyak umawit?
Singdilim ng alkitran ang gabing nakakapit
sa kanilang katawan; pero pakinggan: dumadaloy
ang ilog sa kanilang mga pusod, humalakhak pa rin
ang apoy na kaylaong kaulayaw ng luwad at bakal.

San Enrique, Antique. 11:09 n.g.
07 Nobyembre 1992