sugatang pag-iisa

                       Sapagkat sangsang
ng pulburang kumitil
sa maligamgam na dibdib
                                       ng iyong ina,
                     ang sumalubong
sa iyong pagsilang,

               pagdamutan mo bunso
               ang ulila kong bisig.

Bayaang aking iduyan
                       sa liyab ng pagluluksa

ang iyong kawalang muwang –

                   ang tanging balabal ko sa lamig
nitong sugatang pag-iisa. 

paghihintay

hindi ko magawang dinggin
                     ang pintig 

ng sariling dibdib

nakagapos ang aking pandamdam
	sa bawat puwang 

	na puwede mong daanan

                               bawat siwang
                      bawat kaluskos
         bawat aninong sumungaw

binabakuran ko ng titig at pag-asam
	na sana’y ikaw na

                      na sana’y ikaw na

               oo bawat espasyo
bawat estrangherong kaluskos
bawat aninong hindi iyo

ay dagat  ng buntong-hininga
                 at pagkabalisang 

namumugad sa aking dibdib 

pagaspas ng paruparo mong labi

            muli  mong nilagok
ang ilog sa aking mga mata

                    pumikit ako
             upang taimtim
       na kaulayawin 

                     ang iyong uhaw
                     ang aking uhaw

dahan-dahan  pumagaspas
     ang paruparo mong labi

dumapo sa aking noo
        kilay      pilik     talukap ng mata     ilong
   pisngi    baba    pisngi   t enga      batok       tenga
                      leeg     tenga   batok   leeg
                            baba

labi

                                 at tumigil ang lahat
                                       ang lahat lahat

maliban sa pagparoo’t parito ng mga alon
maliban sa pagtaas at pagbaba ng mga alon
maliban sa paglukot at paglatag ng mga alon

maliban sa pagparoo’t parito
	pagtaas at pagbaba
	paglukot at paglatag
                                         ng  mga  alon

maliban sa ritmo ng ating hininga
maliban sa indayog ng ating katawan. 

may taglay pa ring init

          kakulay na
ng durog na kabibe
ang aking buhok,

         humulma na
sa aking mukha
ang alon ng dagat;

                     ngunit
may taglay pa ring init
ang perlas na iyong isinabit
sa aking dibdib.

kahit isang dakot nang buhangin
            ang bilang ng mga taon,
mula noong hablutin ka sa akin
ng kalaro nating mga alon.

liyab ng Kabalyero

paulit-ulit, binubuhusan ko ng tubig-yelo,
ang nagliliyab na bulaklak ng Kabalyerong

pinasibol ng Flores de Mayo sa aking dibdib;
ngunit patuloy nitong sinisilaban ang lumot

ng aking pangungulila. Sa gatong ng gunita
ng libaging rosaryo, ng marurusing na batang

nag-ugnay sa atin sa isa’t isa, lumalagablab
ang bulaklak ng Kabalyero sa aking dibdib;

umaasam sa iyong pagbalik – sa iyong pagsuway
sa buhay na selyado ng Bibliya, belo, at rosaryo.

huwag itikom ang mirasol

                    Muling nakatagpo
ang mirasol mong titig
ng mga matang mahilig maglunoy
sa ilog ng pagkagiliw.

Pintor ka.  Ito marahil ang dahilan
           kung bakit ang iyong titig
ay banayad na haplos sa hapong dibdib.

Ngunit maaari ring sadya kang nahalina
sa mga matang iyon na taglay
            ang ligamgam ng bukang-liwayway.

           Pinaliguan ka niya ng malamlam na liwanag.
Paano tatanggihan ng mirasol ang sinag-araw?

                     Mahal, kung mas nangingibabaw
sa talinghaga ng ilog  at dilim
ang batubalani ng araw;  huwag mag-atubili –

iwan mo ang halad kong tula,
sundan ang araw, huwag itikom
                                     ang mirasol.

Subyang sa ilalim ng aking kuko
ang panakaw mong sulyap,
ang palihim mong pag-aninag sa lamyos
ng matang iyon na gustong maglunoy
                       sa hamog ng iyong titig.