makamandag ang tagtuyot

                Makamandag ang tagtuyot.
Sinisipsip nito ang utak
at lakas ng ano mang may buhay 

           na kayang magpakislot ng salita.
Kapag sumagpang, hindi ito bumibitiw
hanggang hindi nalalagutan ng hininga 

ang biktima.  Minsa’y  naka-engkuwentro
                         ko ang tagtuyot, nanlilisik
ang kanyang mata, wala akong nagawa

                                  kundi ipain  ang aking leeg
                na agad niyang  sinagpang;
rumagasa ang kanyang kamandag 

                             sa aking mga ugat, umakyat
sa utak, nagdiliryo ang aking ulirat.
                  Muntik matigang ang aking lakas.

Kulog ang kanyang halakhak
                             nang inakala niyang lubusan
na niya akong nagapi.  Ngunit 

                            sa kahuli-hulihan kong sigok,
bumulwak ang mga salita,
bumangon ang mga imahen, 

                            rumagasa ang hiraya. Naumid
ang tagtuyot, nagkalasug-lasog
makikintab niyang mga pangil.

wala na akong masulingan

Gusto kitang kalimutan:

                 kung ilang beses
ko nang binagsakan
                                          ng bato
ang iyong bungo,

                               pero paulit-ulit
na nagbabagong anyo’t buhay
ang sumasambulat mong utak.

Sanlaksa sila ngayong umuusig
                                   sa akin.

Minumulto nila ako,
wala na akong masulingan
kundi ang makisilong
                            sa liwanag,

                at bagsakan ng bato
ang sarili kong bungo.

sapagkat gayon na lamang ang pagsinta ng diyos

                            sapagkat  gayon
                            n a    l a m a n g
                            a n g  p a g sinta
                            n  g    d  i  y o  s
                            sa   san l i butan
                            k u n g    k a y a
                            i p i n a g kaloob
         niya   ang   kaniyang  kaisa-isang   anak
         sapagkat gayon na lamang ang  pagsinta
         ng  negosyo  sa  sariling  diyos,   ipinako
         nito   sa   minimum     ang  sahod  upang
                            ang  sino m a n g
                            sumasampalataya
                            s a    k a p  i t a l
                            a y     h  i  n  d  i
                            m a p a h a m a k
                            kundi  magkaroon
                            n g   b  u  h  a  y
                            n a    w a l a n g
                            h a  n  g  g  a  n
                            aleluya    aleluya 

malilimutan ko ang iyong pangalan

                    “ANOTHER DEATH IN DILIMAN.
                     A suicide victim spills his blood a few meters
                     from the foot of the oblation, UP’s symbol
                     of selfless sacrifice.” - Philippine Collegian, 03/3/99

Ngangatngatin ng alikabok
                                ng aking paglimot
ang iyong katauha’t pangalan;
ngunit hindi ang iyong pagsalungat
sa balud ng pagsunod sa kinagisnan. 

Nang pigtasin mo ang iyong hininga,
nabanaag ko ang aliwalas ng landas
na kasumpa-sumpa ayon sa mga pinagpala
                             ng pulpito at kombento.

Hindi kita kilala at lalong hindi ko batid
                       ang pitik ng iyong puso’t utak;
ngunit nakaangkas sa pagbukas ko ng mata
bawat umaga ang iyong kalatas:

                    may hihigit pa sa dighay at orgasmo
at iba pang aliw na lalang ng laman;
may hihigit pa sa galak at gayak ng buhay
na sadlak sa samutsaring kamatayan. 

Nang ipaghele ng sementadong hagdan
ang iyong laslas na pulso at bangas na bungo,

itinaboy mo ang maligno ng liwanag,
na nagdidiktang kadikit ng pikit na isip
ang pagsuway sa utos ng langit;

                         inawit  mo ang pulot at oyayi
ng pagyakap sa kamatayan –
upang mabuhay, upang mabuhay.