ulilang dahon

walang kasinglamig ang simoy ng pangungulila

            Habang minamasdan ko,
mula sa bintana ng aking klasrum
ang mala-sundalong tindig
ng bundok Makiling,  idinampi
sa aking dibdib ng mamasa-masang hangin
ang mga alaala ng Sierra Madre: 

magkadaop ang ating mga palad,
inaalalayan mo ako sa pag-akyat
                sa matarik na burol –
nakakahiya, babae ang umaakay,
pero ano ang aking magagawa?

Tanging paninindigan at lakas ng loob
                     ang aking bitbit noon; 

buhol-buhol ang aking hininga
sa  paghagilap ng matatapakan,
hindi magkamayaw ang likaw
ng mga baging at damong-gubat,
                      mabuti na lamang at naroon
           ang iyong mga kuwento at awit; 

                a, kayligamgam ng iyong hininga
at haplos – masuyong tapik sa  panahong
halos igupo ng bigat ng bakpak at armalayt
                                    ang aking balikat.

Marahan kong isinara ang bintana: walang
kasinglamig ang simoy ng pangungulila. 

walang hanggan ang iyong yumi

Titig mo’y kutitap ng bituin
              at dilim ng uling;

Tinig mo’y himig ng hamog
          at linggal ng kulog;

Hininga mo’y pinipig ng Disyembre
          at singasing ng asupre;

Haplos mo’y kinis ng baldosa
          at garalgal ng graba.

Sanlaksa ang iyong kahulugan:

ulan, lindol, kidlat, kulog,
ligaya, ligalig, laya, libog –

Iisa ang iyong kahulugan:

                                            Isa kang tunggalian. 

paghihintay

hindi ko magawang dinggin
                     ang pintig 

ng sariling dibdib

nakagapos ang aking pandamdam
	sa bawat puwang 

	na puwede mong daanan

                               bawat siwang
                      bawat kaluskos
         bawat aninong sumungaw

binabakuran ko ng titig at pag-asam
	na sana’y ikaw na

                      na sana’y ikaw na

               oo bawat espasyo
bawat estrangherong kaluskos
bawat aninong hindi iyo

ay dagat  ng buntong-hininga
                 at pagkabalisang 

namumugad sa aking dibdib 

nagtutulakan tayo ngayon sa bangin

Hinaplos ng hinahon ng ating hininga
mga pasa ng puso nating saklot ng pagsuko;
isinandal natin ang ating likod sa lamyos
ng lunting burol sa ating tinig at dibdib.

Kapanatagan ang ating kandungan.

Nagbanyos tayo sa ilog ng ating mata,
nilanggasan ang naknak na mga kudlit
ng durog na bubog ng pag-aalinlangan
sa ating talampakan: sarili o sambayanan?

Pinaghilom ng taglay nating paglaum
ang ating mga sugat. Sanlaksang lakas
ang halumigmig ng ating mga yakap.

At namulaklak tayo ng bandila’t istrimer;
muling lumagaslas sa ating lalamunan
ang tinig ng himagsik; nanariwa sa ating diwa
                     ang sanghaya ng digma.

Ngunit anong kulam mayroon
ang kalam ng pagbabago?
Hiniklat ng magkaibang dalumat
ang ating mga balikat, palayo 

                     palayo sa ating halakhak.

Iisang bituin ang inaalayan natin ng tingin,
ngunit nagtutulakan tayo ngayon sa bangin;
                    nagsusuplagan sa pagtahak
sa kanya-kanyang gasgas na landas.

pagaspas ng paruparo mong labi

            muli  mong nilagok
ang ilog sa aking mga mata

                    pumikit ako
             upang taimtim
       na kaulayawin 

                     ang iyong uhaw
                     ang aking uhaw

dahan-dahan  pumagaspas
     ang paruparo mong labi

dumapo sa aking noo
        kilay      pilik     talukap ng mata     ilong
   pisngi    baba    pisngi   t enga      batok       tenga
                      leeg     tenga   batok   leeg
                            baba

labi

                                 at tumigil ang lahat
                                       ang lahat lahat

maliban sa pagparoo’t parito ng mga alon
maliban sa pagtaas at pagbaba ng mga alon
maliban sa paglukot at paglatag ng mga alon

maliban sa pagparoo’t parito
	pagtaas at pagbaba
	paglukot at paglatag
                                         ng  mga  alon

maliban sa ritmo ng ating hininga
maliban sa indayog ng ating katawan. 

may tamis sa kamatayan

Minsan, kinawayan ako
ng ligaw  na bulaklak sa bakuran
ng aming kapit-bahay.

                      Bugso ng pulso,
tinangka ko siyang pitasin;
tinangka kong buksan, isa-isa
ang kanyang mga talulot.

Ngunit nanaig sa akin
ang aral ng buhay: may bitbit
na gantimpala ang pagpatay
                             sa sarili.

Kaya nagpasya akong habambuhay
na magbigti, habang sinisilip
mula sa bintanilya ng aking puso
       ang pamumukadkad ng bulaklak.

                Tuwing umaga mula noon,
sa aking puntod, iwiniwisik ng hangin
ang samyo ng polen ng bulaklak 

          na pinagtangkaan kong pitasin. 

may taglay pa ring init

          kakulay na
ng durog na kabibe
ang aking buhok,

         humulma na
sa aking mukha
ang alon ng dagat;

                     ngunit
may taglay pa ring init
ang perlas na iyong isinabit
sa aking dibdib.

kahit isang dakot nang buhangin
            ang bilang ng mga taon,
mula noong hablutin ka sa akin
ng kalaro nating mga alon.

malilimutan ko ang iyong pangalan

                    “ANOTHER DEATH IN DILIMAN.
                     A suicide victim spills his blood a few meters
                     from the foot of the oblation, UP’s symbol
                     of selfless sacrifice.” - Philippine Collegian, 03/3/99

Ngangatngatin ng alikabok
                                ng aking paglimot
ang iyong katauha’t pangalan;
ngunit hindi ang iyong pagsalungat
sa balud ng pagsunod sa kinagisnan. 

Nang pigtasin mo ang iyong hininga,
nabanaag ko ang aliwalas ng landas
na kasumpa-sumpa ayon sa mga pinagpala
                             ng pulpito at kombento.

Hindi kita kilala at lalong hindi ko batid
                       ang pitik ng iyong puso’t utak;
ngunit nakaangkas sa pagbukas ko ng mata
bawat umaga ang iyong kalatas:

                    may hihigit pa sa dighay at orgasmo
at iba pang aliw na lalang ng laman;
may hihigit pa sa galak at gayak ng buhay
na sadlak sa samutsaring kamatayan. 

Nang ipaghele ng sementadong hagdan
ang iyong laslas na pulso at bangas na bungo,

itinaboy mo ang maligno ng liwanag,
na nagdidiktang kadikit ng pikit na isip
ang pagsuway sa utos ng langit;

                         inawit  mo ang pulot at oyayi
ng pagyakap sa kamatayan –
upang mabuhay, upang mabuhay.

liyab ng Kabalyero

paulit-ulit, binubuhusan ko ng tubig-yelo,
ang nagliliyab na bulaklak ng Kabalyerong

pinasibol ng Flores de Mayo sa aking dibdib;
ngunit patuloy nitong sinisilaban ang lumot

ng aking pangungulila. Sa gatong ng gunita
ng libaging rosaryo, ng marurusing na batang

nag-ugnay sa atin sa isa’t isa, lumalagablab
ang bulaklak ng Kabalyero sa aking dibdib;

umaasam sa iyong pagbalik – sa iyong pagsuway
sa buhay na selyado ng Bibliya, belo, at rosaryo.