PAKIUSAP

hindi ako diyos o isang propeta
gaya ng iyong akala; hindi rin henyo
o piniling pinagpala.

katulad lamang ako
ng ordinaryo mong  kaaway o kakampi --
kumakalam ang sikmura,
natatakot,  napopoot,  nagnanasa;

at may batik din sa utak. 

itong hinahangaan mong talino?
kung alam mo lamang ang sinulingan
bago ko ito natamo.  

nagmula rin ako sa putik,
at tulad mo,
sumasagap ang aking talampakan
		         at bumbunan
ng init at lamig ng ating daigdig.

dalaga sa aking harap,
nagagalak ako sa pakikinig mong walang kurap
sa lagaslas ng talinghaga mula sa aking bibig;
at salamat sa pagbukas ng iyong puso at isip.

pero itanim sa isip: hindi ako isang propeta o diyos;
at kahit bawat hakbang ko’y pasan na ng tungkod,
rumaragasa pa rin  sa aking mga ugat
ang sidhi ng nasang sumisid sa langit.

kaya dalaga sa aking harap,
pakiusap:

		isinop ang iyong dibdib
		ipinid ang mga tuhod.

ulilang dahon

sariling langib

              Hinahamon ako
ng mga langib
ng punong akasya –

mula sa pinakamagaspang
hanggang sa pinakapino;

mula sa mga nakatinghas
na halos malaglag na sa lupa,
hanggang sa mahigpit pa
ang kapit sa puno at sanga;

mula sa pinakatayangtang
hanggang sa mga babad pa sa nana.

Hinahamon nila akong lapitan sila,
masdang isa-isa, at haplusin.

At nang gawin ko ang gayon,
natuyot at nagkabitak-bitak
ang aking mga palad –

                  binulaga ako
ng sarili kong mga langib.

May kung anong pinong tinik
ang tumusok  sa aking mga mata. 

poso at bituin

Sabi mo
ako’y iyong ginising
sa pagkakagupiling.

Nangako ka
ng isang bituin.

Salamat.

Pero sana
ipagtayo mo rin ako
ng poso;
kailangan ko ng tubig
na pantanggal-muta,

nang aking maaninag
ang ningning
ng iyong pangako.

paramdam ni Kamatayan

Nagparamdam sa akin
si Kamatayan kagabi:

isinayaw
ng hanging iniluluwa
ng electric fan
ang tinuhog
na bulaklak ng kampupot
at ilang-ilang
na isinabit ko sa kisame.

Wala na ang gilas
ng sariwang talulot;

mga daliring kulubot
ang ngayo’y nakakapit
sa taling unti-unting
nalalagot.

Iginupo ako ng antok.

mga imahen ng pagdarahop

Kinakabagang palabigasan
sa ilalim ng kalang singlamig
ng nguso ng butas na takure.

Mga langutngot ng gasgas
na bitukang namimilipit
sa ibabaw ng dulang.

Mga matang nililingkis ng tagtuyot
habang naglalambitin sa nagninisnis
na atip na gawa sa dahong niyog – 

binibigti ang gutom habang nakikipagpiko
	sa mga usa at baboy-damong dumudungaw
	sa manipis na siwang ng bubong.

Hershey’s at Barbie doll na naliligiran
ng pader na nakatirintas ng alambre,
at pinakikinang ng mga pangil na bubog –

	tinatanuran ng mga matang may lisik
ng tingga, ng amoy pusaling pag-ismid,
ng tapik sa balikat na singgaspang ng punso.

Ulilang tsinelas, gulanit na istrimer,
sinasakal ng tirgas at pulbura
sa sinapupunan ng Mendiola

Ararong nginangatngat ng kalawang,
nakahilig sa tarangkahang inuunano
ng mga mutha, nasasabik sa haplos 

	ng mga kalyuhing daliring ngayo’y naghahasik
ng liyab sa tagulaylay at oyayi ng paghuhunos;
mga daliring sumisipol ng punglo at palakard,

	bigas   tsinelas  kalan  dulang,
	upang muling padaluyin ang ilog
	sa nangangalirang na retina ng tagtuyot. 

makamandag ang tagtuyot

                Makamandag ang tagtuyot.
Sinisipsip nito ang utak
at lakas ng ano mang may buhay 

           na kayang magpakislot ng salita.
Kapag sumagpang, hindi ito bumibitiw
hanggang hindi nalalagutan ng hininga 

ang biktima.  Minsa’y  naka-engkuwentro
                         ko ang tagtuyot, nanlilisik
ang kanyang mata, wala akong nagawa

                                  kundi ipain  ang aking leeg
                na agad niyang  sinagpang;
rumagasa ang kanyang kamandag 

                             sa aking mga ugat, umakyat
sa utak, nagdiliryo ang aking ulirat.
                  Muntik matigang ang aking lakas.

Kulog ang kanyang halakhak
                             nang inakala niyang lubusan
na niya akong nagapi.  Ngunit 

                            sa kahuli-hulihan kong sigok,
bumulwak ang mga salita,
bumangon ang mga imahen, 

                            rumagasa ang hiraya. Naumid
ang tagtuyot, nagkalasug-lasog
makikintab niyang mga pangil.

huling hibla ng hininga

Huling hagod ito ng ngarag kong palad
sa gitarang karugtong ng pawis ko’t libag.

Bawat kalabit, bawat panginginig
ng kuwerdas, ng mga daliri at tinig,
may mga alikabok na nalalaglag,
may mga alaalang naglalagalag –

gumagalugad sa mga gulod at gilid
ng kamusmusang hitik sa halas at gilik;
dumudukal sa bukal ng danas at dunong –
pamana ng bandilang pula’t kamaong kuyom.

Ay! kasama, simbilis ng sulyap ang lagablab
ng kamusmusang tila hindi mapapatid.
Ay! katuwang, singtulin ng talon ang tagaktak
ng kasibulang tila hindi masasaid.

Huling kalabit ito ng ugatin kong mga daliri
sa gasgas na kuwerdas ng aking gitara –
bayaang igaralgal ang kalbaryo ng uring
ang paglaya’y puno’t dulo nitong pagkanta.

Pagdamutan, ngarag na halad ng kaluluwa –
katapusang hibik, huling hibla ng hininga.

titser kibitser

            Nakakabilib
si titser kibitser:
      laging nakikinig,

laging nagmamasid.
   Hindi umiidlip
       si titser kibitzer.

Kahit pinid na silid
    kaniyang nasisilip.
         Talagang nakakabilib.

May radar si titser kibitzer,
    kaygaling niyang humagip
       ng kahit anong tsismis –

“you know ba? yan daw si ano
  nagpaano bzz bzz bzz.”

At kaygaling niyang kumilatis:

“look o, can’t even speak
 straight English!”
	“yuck, what a jolog,
	tingnan mong manamit!”

Nakakabilib. 

wala na akong masulingan

Gusto kitang kalimutan:

                 kung ilang beses
ko nang binagsakan
                                          ng bato
ang iyong bungo,

                               pero paulit-ulit
na nagbabagong anyo’t buhay
ang sumasambulat mong utak.

Sanlaksa sila ngayong umuusig
                                   sa akin.

Minumulto nila ako,
wala na akong masulingan
kundi ang makisilong
                            sa liwanag,

                at bagsakan ng bato
ang sarili kong bungo.