lipat-blog

 

 

lumipat na po ako sa bagong bahay-talinghaga

sapagkat hindi kawanggawa ang kanyang pangalan

siya ang magarang plastik na lantarang iniaabot
ng trapolistang sa mga nasalanta’y nakikihimutok,
pero hindi kawanggawa ang kanyang pangalan;
kilatising maigi, kilatisin ang bawat kaluskos
at tuntunin ang ugat ng ganitong paglilimos.

tubig sardinas noodles bigas kape damit
nagsasalimbayang mga karton at plastik,
may tatak na logo o alyas o pakyut na mukha
ng trapolistang bumait nang biglang-bigla;
pero hindi kawanggawa ang kanyang pangalan.

hindi siya ang bisig ng payat na basurerong
nilamon ng baha ang barungbarong at mga anak,
pero nagtaya ng buhay para kapuwa ay masagip;
hindi siya ang tinapay na tahimik na ipinagkaloob
ng kamay na nangangatog din sa gutom at lamig.

siya ang biyayang kahit hindi pa dumarating
sinasalubong na agad ng papuri at patalastas –
biyayang may sariling banda at kurbating;
kilatising maigi, kilatisin ang kaluskos
at tuntunin ang ugat ng ganitong paglilimos.

nakakapawi ng gutom at ginaw, bakit hindi;
pero hindi kawanggawa ang kanyang pangalan.
tawagin natin siyang halagang dapat itinumbas
sa pinagpaguran ng mga manggagawa, pero nililimas
ng trapolistang sa atin ngayon tila santong naglilimos.

tawagin natin siyang buwis na dinambong –
ligtas at saganang buhay na sa ati’y inumit
ng mga trapolistang babad sa kislap ng kamera,
at may retokadong ngiting pamingwit ng boto;
hindi kawanggawa ang kanyang pangalan.

kilatising maigi, kilatisin ang kaluskos
at tuntunin ang ugat ng ganitong paglilimos:
siya ang kahandaang sa ati’y ipinagkakait
para pag may sakuna maging santo ang ganid;
kaya tawagin natin siyang pagbabalat-kayo,
kaya tawagin natin siyang pagsasamantala.

sapagkat hindi kawanggawa ang kanyang pangalan.

sapagkat hindi delubyo ang kanyang pangalan

(sa mga sinalanta ng bagyong ondoy)

siya ang bahang naghatid ng sanlaksang putik
at nagpabulwak sa dagat ng ating hinagpis,
pero hindi delubyo ang kanyang pangalan;
titigang maigi, titigan ang kanyang mukha
at tuntunin ang bukal ng ating mga luha:

mga kalansay na bahay at gumuhong pader,
naghambalang na puno at poste ng kuryente,
nagkalat na damit, laruan, tabla, at yero,
nakabalandrang ref, kompyuter, at kotse;
hindi delubyo ang kanyang pangalan.

walang babala, dumating siyang rumaragasa,
lahat nang mahagip, nilingkis, walang pinili,
naghasik ng takot kahit saang sulok.
titigang maigi, titigan ang kanyang mukha
at tuntunin ang bukal ng ating mga luha:

dinggin ang panaghoy, masdan ang mga bangkay;
hindi delubyo ang kanyang pangalan.
tawagin natin siyang munting plastik
o latang ipinaanod natin sa tubig-kanal;
hindi delubyo ang kanyang pangalan.

tawagin natin siyang mall at subdibisyon
na kumamkam sa puwang na dapat niyang daluyan,
tawagin natin siyang basurang iniluluwa
ng lokal at dayuhang planta at pabrika;
hindi delubyo ang kanyang pangalan.

tawagin natin siyang gubat na kinalbo
ng mga magtotroso sa konggreso at senado,
tawagin natin siyang bundok na hinalungkat
ng mga minahang may basbas ng batas;
hindi delubyo ang kanyang pangalan.

titigang maigi, titigan ang kanyang mukha
at tuntunin ang bukal ng ating mga luha.
Siya ang yamang-bayang ibinubulsa
ng tiwali’t mandarambong na politiko;
kaya tawagin natin siyang kasakiman,
kaya tawagin natin siyang kapabayaan;

sapagkat hindi delubyo ang kanyang pangalan.

Hindi, Allos, Hindi Tuyong Tulad ng Damo ang Iyong mga Salita

Here, here the tomb of Bulosan is,
Here, here are his words, dry as the grass is.
- Carlos Bulosan, “Epitaph”
———

Sapagkat kaagad nagliliyab ang tuyong damo
sa bahagyang halik ng apoy,
at iglap na naaabo ang kanyang alipato,

Hindi, Allos, hindi tuyong tulad ng damo
ang iyong mga salita;  oyayi sila
ng mga ilog at kabukiran ng Mangusmana
na kumakalong sa tuwa ng iyong  kamusmusan –
gunitang sumasalag sa ulos ng taglamig.

Hindi, Allos, hindi tuyong tulad ng damo
ang iyong mga salita;   halakhak sila
ng mga bulubundukin at kapatagan ng Amerika,
lunting luwalhating  humahaplos sa iyong likod
kapag sinasalakay ng hapo at lungkot
ang mga plantasyon ng mansanas, gisantes, at asparagus.

Hindi, Allos, hindi tuyong tulad ng damo
ang iyong mga salita;  tagulaylay  sila
ng aming hinagpis at poot,  taginting ng tula
sa gitna ng gutom at dahas,  lagaslas
ng dugong dumadaloy sa aming pag-asa at panaginip.

 Hindi, Allos, hindi tuyong tulad ng damo
ang iyong mga salita;  sapagkat 

kailan ba natuyo ang tula at puso
ng makata ng sambayanan?  kailan ba natuyo
ang pagasam at pag-asa sa pagsilang
ng bagong daigdig? 

kilala na sila ng sambayanan

(awit para kay Mark Velasco, mang-aawit
ng Kulturang Ugnayang Alay sa Bayan
o KULAYAN at lider-aktibista sa UPLB)

sentensyado si Mark Velasco
sa korte ng kanilang mga bintang,
kaya di nakapagtataka kung isang umaga
matagpuan na lamang natin siyang
nakabulagta sa kung saang talahiban,
sa kung saang tambakan ng basura;

o dukutin na lamang siyang
tulad nina Shirley Cadapan at Karen Empeño
at habambuhay na nating di makita.

ano ang kanyang kasalanan?
inaawit lamang niya ang gutom at hinagpis
sa mga mata ng mga musmos,
inaawit lamang niya ang mundong
walang ligalig, walang busabos.

sentensyado si Mark Velasco
sa kamandag ng kanilang mga salita.
at dahil nagkukubli sila sa mga sulok
ng kanilang karuwagan at pananakot,
wala silang mukha;

pero kilala na sila ng sambayanan –

umaalingasaw ang sariwang dugo
sa kanilang mga kuko at pangil.

PAKIUSAP

hindi ako diyos o isang propeta
gaya ng iyong akala; hindi rin henyo
o piniling pinagpala.

katulad lamang ako
ng ordinaryo mong  kaaway o kakampi --
kumakalam ang sikmura,
natatakot,  napopoot,  nagnanasa;

at may batik din sa utak. 

itong hinahangaan mong talino?
kung alam mo lamang ang sinulingan
bago ko ito natamo.  

nagmula rin ako sa putik,
at tulad mo,
sumasagap ang aking talampakan
		         at bumbunan
ng init at lamig ng ating daigdig.

dalaga sa aking harap,
nagagalak ako sa pakikinig mong walang kurap
sa lagaslas ng talinghaga mula sa aking bibig;
at salamat sa pagbukas ng iyong puso at isip.

pero itanim sa isip: hindi ako isang propeta o diyos;
at kahit bawat hakbang ko’y pasan na ng tungkod,
rumaragasa pa rin  sa aking mga ugat
ang sidhi ng nasang sumisid sa langit.

kaya dalaga sa aking harap,
pakiusap:

		isinop ang iyong dibdib
		ipinid ang mga tuhod.

ulilang dahon

sariling langib

              Hinahamon ako
ng mga langib
ng punong akasya –

mula sa pinakamagaspang
hanggang sa pinakapino;

mula sa mga nakatinghas
na halos malaglag na sa lupa,
hanggang sa mahigpit pa
ang kapit sa puno at sanga;

mula sa pinakatayangtang
hanggang sa mga babad pa sa nana.

Hinahamon nila akong lapitan sila,
masdang isa-isa, at haplusin.

At nang gawin ko ang gayon,
natuyot at nagkabitak-bitak
ang aking mga palad –

                  binulaga ako
ng sarili kong mga langib.

May kung anong pinong tinik
ang tumusok  sa aking mga mata. 

poso at bituin

Sabi mo
ako’y iyong ginising
sa pagkakagupiling.

Nangako ka
ng isang bituin.

Salamat.

Pero sana
ipagtayo mo rin ako
ng poso;
kailangan ko ng tubig
na pantanggal-muta,

nang aking maaninag
ang ningning
ng iyong pangako.

paramdam ni Kamatayan

Nagparamdam sa akin
si Kamatayan kagabi:

isinayaw
ng hanging iniluluwa
ng electric fan
ang tinuhog
na bulaklak ng kampupot
at ilang-ilang
na isinabit ko sa kisame.

Wala na ang gilas
ng sariwang talulot;

mga daliring kulubot
ang ngayo’y nakakapit
sa taling unti-unting
nalalagot.

Iginupo ako ng antok.